Sa bawat pagdampi ng lapis sa papel, may kirot na muling bumabalik—mga alaala ng kahapon na pilit kong isinusulat upang maunawaan, upang maibahagi, upang maipasa. Ang bawat titik ay tila hibla ng damdaming pinilas, muling tinahi, at isinabog sa pahina.
Ang lapis na aking hawak ay hindi lamang kasangkapan ng paglikha, kundi karayom na tumutusok sa mga sugat na matagal nang tinakpan—sugat na kay tagal maglihom. Ang tinta ng aking panulat ay dugo—mainit, malalim, at kung minsan ay mapait.
Ang mga salitang aking binubuo ay hindi lamang para sa mambabasa. Ito’y para sa akin, sa aking paghilom, sa aking pag-amin, sa aking pagbitaw. Ngunit sa bawat sulat, may kapalit, isang sugat na muling bumubukas, isang alaala na muling sumisilip.
Ang mga tula ay naging tahanan ng lungkot, at ng pag-asa, ng mga tanong na walang kasagutan. Ang mga kuwento ay naging salamin ng mga karanasang pilit kong nililimot ngunit paulit-ulit na bumabalik sa anyo ng mga tauhan, tagpuan, at banghay.
Sulat at sugat—magkapatid sa paglalakbay ng isang manunulat. Kapwa sila nag-iiwan ng marka. Ang sulat ay alaala, ang sugat ay paalala. Maaaring pansamantalang malimutan, ngunit sa muling pagbasa, sa muling pagdama, muling babalik ang lahat. Ang sakit, ang saya, ang pagkalito, ang pagkatuto.
At sa gitna ng lahat ng ito, patuloy ang paglikha. Patuloy ang paglalakbay ng lapis sa papel, ng damdamin sa salita, ng sugat sa sulat. Sapagkat ang panitikan ay hindi lamang sining—ito’y saksi, tagapagdala, tagapagligtas. Ito ang paraan ng isang manunulat upang mabuhay sa gitna ng mga alaala, upang maghilom sa gitna ng mga sugat, at upang magmahal sa kabila ng lahat ng sakit.
